Korkmuyorum, kendimle baş başayım: Belgrad Ormanı'nda bir sabah

Herkese yeniden merhaba,

“Bu saatte tek başına nasıl gidiyorsun, korkmuyor musun, o motivasyonu nereden buluyorsun?” diye çok soruyordunuz. Ben de kendime ayırdığım bu sabahları sizinle paylaşmaya karar verdim; Belgrad Ormanı'nda birlikte yürüyüp deniz kenarında birlikte kahvaltı ettiğimiz videosu için sizleri YouTube kanalıma bekliyorum 🙂

Yola çıkarken Instagram'da paylaştığım bir merakın cevabını da verdim. Orman fakültesinin bacasından çıkan beyaz dumanları sormuştum, okuldan dönüş olmayınca öğrencilerden birkaç kişi beni bir profesöre yönlendirdi. Hocamız bunun doğal gaz olduğunu söyledi, emin olmak için dekanlıkla da görüştü. Ormana girdikten sonraki yol en sevdiğim yollardan biri.

Hava karanlıkken ayak bileklerime ışık, kafama da kafa ışığı takıyorum; bel çantama bereden maskeye her şey sığıyor. O sabah hava aydınlanmaya başlamıştı, o yüzden ışıklara gerek kalmadı. 2,5 kilometrede göl karşılıyor; her sabah suyun üstünde minik daireler açılıyor ve bazı sabahlar ince sopa gibi bacaklarıyla gri balıkçıl geliyor. Bu sefer önümüzden kocaman bir karabatak geçti, yolda da hayatımda gördüğüm en büyük böceği gördüm. Kamera ağır olduğu için koşmadım, 5 kilometreyi oyalana oyalana 50 dakikada yürüdüm. Olsun, hiç yapmamaktan iyidir.

Yürüyüşün sonunda her zamanki köpek arkadaşlarım geldi. Onlara mama getirmiştim ama bu mamayı pek sevmediklerini fark ettim, bir dahakine başka bir şey alacağım; önerilerinize açığım. Bagajım da tam bir rezalet: sandalyeler, kalın montlar, yağmurluk, yedek kıyafetler, köpek mamaları. Kafasına estiği an alıp başını giden bir insan olunca böyle oluyor.

Sonra kahvaltı için denize karşı bir tepeye geçtim. Hava durumu güneşli gösteriyordu ama tahmin ettiğimden çok soğuktu, oradaki tek manyak bendim. Kahvemi, yoğurtlu yulafımı ve gemileri izlerim diye aldığım dürbünü getirmiştim. Saat on ikiyi buldu, hâlâ kalkasım yoktu.

Kahvaltıda bana gelen mesajlardan bahsettim. Senin sayende ben de sabah yürüyüşlerine başladım diyen o kadar çok güzel mesaj alıyorum ki, bunca zaman yalnız troll mesajlarını paylaşmam bu insanlara haksızlıkmış. Bir de yaş meselesi; ben en çok 30'lu yaşlarımı seviyorum. Eskiden yalnız bir saatim olsa AVM'ye ya da sinemaya giderdim, şimdi aklımın ucundan geçmiyor. Böyle özgürleşmek bana çok iyi geldi.

Kadın takipçilerimin araba kullanma korkusunu da konuştuk. Ben babamdan öğrenmeye çalıştım ama o kadar agresif öğretti ki bildiğimi de unuttum. Kazandığım parayla sürücü kursundan, eski püskü bir arabası olan yaşlı bir hoca tuttum; temeli ondan öğrendim, gerisini kullana kullana, kaza da yapa yapa öğrendim. Doğan Kabak bile arazide kullanışıma şaşırmıştı. Arabayı almadan, trafiğe çıkmadan öğrenemezsiniz. Lastik değiştirmeyi de öğrenin; ben eski arabada öğrendim, şimdi bu büyük arabada da öğrenmem lazım.

Bir kadının bu hayatta isteyip de yapamayacağı bir şey yok. Karşınızda en fazla iki engel olabilir: biri kendiniz, biri hayatınızdaki kişi. İkincisinin size engel olmasına izin vermeyin ve istediğiniz şey için elinizi taşın altına koyun. Umarım bu video size de ilham olur. Yeni videolarda görüşmek üzere 🙂