İğneada Longoz Ormanları'nda ailece doğa kaçamağı

Herkese yeniden merhaba,

Hafta sonunu ailece doğayla iç içe geçirmek istedik ve kendimizi İğneada Longoz Ormanları'nda bulduk. Kendimi resmen bir doğa belgeselinin içinde gibi hissettim; yüzen inekler, avcılardan kurtarılan ördekler, yavru köpekler ve sonunda bir ağaçkakan. Konaklamayı ve bütün aktiviteleri kendimiz ödedik. Videosunu izlemek için sizleri YouTube kanalıma bekliyorum 🙂

İlk olarak uzun bir araba yolculuğu yaptık. Arabada hep midem bulanır ve uykum gelir, ama yollar o kadar güzeldi ki bunu biraz unuttum. Uçsuz bucaksız tarlaların yanından geçerken yine hayalimden bahsettim: yeşilliğin ve sessizliğin içinde tek odalı, ahşap minicik bir tiny house. Tesiste iki tip ev vardı, biz verandası direkt ormana açılan büyük olanı seçtik. Hava tahmin ettiğimden çok daha soğuktu.

Dinlendikten sonra Longoz Ormanları Milli Parkı'na girdik ve önce arabayla tur attık, sonra rehberle kısa bir yürüyüş yaptık. Longoz su basması anlamına geliyormuş. Burası çok yağış alan, Demirköy tarafındaki yağmur ve kar sularının aktığı bir orman; ama geçen yaz neredeyse hiç su yokmuş. Ağaç kesmek kesinlikle yasak, yerdeki ağaçlar da kesilmiş değil, yaşlanıp ölmüş ağaçlar. Ağaçların gövdesine sarılıp suyunu ve mineralini çeken sarmaşıkları, yerdeki köstebek izlerini gördük, üreme mevsiminde kur yapan kurbağaları dinledik.

Göl kenarındaki iskelede oturup yemek yedik; eşim vegan olduğu için ona mantar ızgara yapıldı. Kızım taş attı, yaprak topladı, düştü kalktı ama hiç mızmızlanmadı. Sonra Mert Gölü kıyısında başında çoban olmayan bir inek sürüsüyle karşılaştık. Buranın inekleri resmen kutsal; bütün gün ormanda, plajda ve gölde takılıyorlar, akşam olunca herkes kendi ahırına dağılıyor. O an hakikaten Afrika'daymışım gibi hissettim.

Ördeklerin hikayesi beni çok etkiledi. Burada avcılık yasak ama avcılar dişi ördeklerin ayaklarını bağlayıp gölete koyuyor, onların sesine inen göçmen erkek ördekleri vuruyormuş. Bin kadar ördek avcıların elinden kurtarılıp salınmış ama evcilleştikleri için çoğu hayatta kalamamış. Kalanlar insanlardan hiç kaçmadan dibimize kadar geldi.

Akşam kızım sanat dersindeydi, yemekten sonra da ateş başında çocuklara masal anlattım. İkinci gün sabah ormana köpekleri beslemeye gittik. Yazın getirilip giderken bırakılan yüzlerce köpek varmış ve o kadar açlar ki bir ekmek parçası için birbirleriyle kavga ediyorlar. Bunu görünce çok üzüldük ve mama dağıtmayı organize ettik.

Ormanın bu tarafı çok daha yeşildi; küçük şelaleler, kökleri dışarıda kayın ağaçları ve birbirine yaslanmış kızılağaçlar vardı. Burası gen ormanı olarak geçiyor, ölen bir ağacın tek dalını bile yerinden oynatamıyorsunuz. Kızım macera parkurunda zipline yaptı, sanat atölyesine ve yön bulma etkinliğine katıldı. Öğretmenlere çok güvendiğim için benim için de en rahat tatillerden biri oldu. Ben de yanımda getirdiğim French press ile kahvemi yapıp eşimle ormanda yürüyüşe çıktım.

Son olarak, iki gündür aradığımız ağaçkakanı sonunda gördük. Belgrad Ormanı'nda sesini hep duyuyorum ama hiç görememiştim; başında ibiği olan, ağacı gagalayan klasik bir ağaçkakandı. Doğa biraz şans işi. Dalış yaparken de öyle; bir gün hiçbir şey görmeden çıkarsınız, iki saat sonra yanınızdan manta sürüsü geçer.

Doğayla iç içe olduğum ve kendimi bulduğum bir dinlenme oldu. Kızımın da benim gibi doğa çocuğu olmasına çok seviniyorum. Umarım siz de keyifle izlersiniz. Yeni videolarda görüşmek üzere 🙂